امام رضا علیه‏ السلام
از صولى روایت شده که گفت: مادر بزرگم[که مدّتى افختار خدمتکارى امام رضا علیه‏ السلام نصیبش شده بود] به ما گفت:
امام رضا علیه‏ السلام پس از خواندن نماز صبح در اول وقت، سر به سجده مى‏گذاشت، تا هنگامى که آفتاب بالا مى‏آمد، سپس براى رسیدگى به امور مردم [و بر طرف نمودن حوائج آنان] مى‏نشست و یا سوار شده پى‏کارهاى دیگر مى‏رفت.
 
ابراهیم بن عباس مى‏گوید:
هرگز ندیدم که امام رضا علیه‏ السلام با سخن خود کسى را برنجاند و سخن کسى را قطع کند، تا این که سخن خود را تمام بکند، و هرگز حاجت کسى را که توان اداى آنرا داشت ردّ نمى‏کرد.
 
معمّر بن خلاّد گوید:
امام رضا علیه‏ السلام به هنگام خوردن غذا، سینى بزرگى برایشان آورده مى‏شد و در کنار سفره‏اش قرار مى‏گرفت، و آن حضرت از بهترین غذاهایى که برایشان آورده مى‏شد، مقدارى بر مى‏گزیدند و در آن مى‏نهادند، سپس آن را براى فقراء مى‏فرستادند.
 
ابراهیم بن عباس مى‏گوید:
امام رضا علیه‏ السلام صاحب احسان و صدقه نهانى بود و در بیشتر اوقات در شبهاى تاریک این عمل را انجام مى‏داد، و هر کسى گمان کند که در فضیلت همانند او را دیده است هرگز او را تصدیق نکنید.
 
ابوالحسین بن محمد که کاتب امام رضا علیه‏ السلام بود مى‏گوید: امام رضا علیه‏ السلام فرزند خود امام محمد تقى علیه‏ السلام را در حالی که کودکى بیش در مدینه نبود، جز با کنیه‏اش یاد نمى‏کردند و مى‏فرمودند:
پسرم ابوجعفر علیه‏ السلام به من این چنین نوشته، و از او با تعظیم یاد مى‏ کردند و در نهایت بلاغت و زیبائى جواب نامه ‏هایشان را پاسخ مى ‏دادند.
 
ابراهیم بن عباس گفت: امام رضا علیه‏ السلام بیشتر اوقات این شعر را زمزمه مى‏کردند.
هنگامى که در ناز و نعمت هستى به آن مغرور مباش، بلکه بگو خدایا نعمتت را تمام کن و سلامتى بده.
 
ابـن شعـبه حرّانى مى‏گوید: امام رضا علیه‏ السلام هروقت که مى‏خواستند نیازمندى‏ هایشان را یادداشت کنند، این چنین مى‏نوشتند:
بسم ‏اللّه‏ الرحمن الرحیم ان شاء اللّه‏ به خاطر مى ‏آورم. سپس هر چه را مى‏ خواستند، مى ‏نوشتند.
 
از محمد بن جهم نقل شده که گفته است:
امام رضا علیه‏ السلام [از میان میوه‏ها] انگور را بیشتر دوست مى‏داشتند.
 
یونس بن عبدالرحمان مى‏گوید: از امام رضا علیه‏ السلام نقش‏ نگین انگشتر خود و پدرش را پرسیدم؟ امام علیه‏ السلام فرمودند:
نقش نگین انگشتر من این است: «ما شاءَ اللّه‏ُ لاقُوَّةَ إلاّ باللّه‏ِ» آن چه را که خدا بخواهد آن خواهد شد و هیچ قدرتى براى غیر خدا وجود ندارد و نقش نگین انگشتر پدرم «حَسْبِىَ اللّه‏ُ» خدایم کفایت مى‏کند. و آن همان انگشترى است که با آن مهر مى‏زنم.
 
از ابى عباد نقل شده که گفت:
بساط امام رضا علیه‏ السلام در تابستانها حصیر و در زمستانها گلیم پشمى و پوشش آن بزرگوار لباس خشن بود، و هنگامى که براى مردم ظاهر مى‏شد خودش را براى‏آنان مى‏آراست.
 
ابن شهر آشوب مى‏گوید: سفیان ثورى امام رضا علیه‏ السلام را در لباس خز مشاهده کرد، گفت اى فرزند پیامبر! اگر لباسى بى‏ارزشتر از این مى‏پوشیدید[بهتر بود]، امام رضا علیه‏ السلام فرمودند:
دستت را بیاور، سپس دستش را گرفت و آن را زیر آستینش برد، در زیر آن، لباس خشن پشمى را ملاحظه کرد، امام فرمودند: اى سفیان لباس خز براى مردم است و لباس خشن براى خداست
 
ابن ابى الحدید معتزلى یکى از علماى بزرگ اهل سنت مى‏گوید:
على‏ بن‏ موسى ‏الرضا علیه‏ السلام داناترین، باسخاوت‏ترین و بزرگوارترین مردم از جهت اخلاق و رفتارهاى انسانى بود.
 
ابراهیم بن عباس مى‏گوید:
امام رضا علیه‏ السلام را هرگز ندیدم که یکى از غلامان و خدمتکارانش را ناسزا بگوید و یا آب دهانش را به زمین انداخته و در خنده‏اش قهقهه نماید بلکه خنده او تبسم بود.
 
رجاء بن الضحاک مى‏ گوید:
امام‏ رضا علیه‏ السلام هنگامى‏ که «قل ‏هواللّه‏» مى‏ خواند، آهسته مى‏ گفت [اَللّه‏ احد] «خدا یکى‏است» وقتى از خواندن آن فارغ مى‏ شد: سه بار مى ‏فرمودند: [کذلک اللّه‏ ربّنا] خدایم این چنین ‏است.
 
رجاء بن ابى ضحّاک مى‏گوید: دعاى‏ قنوت‏ امام ‏رضا علیه‏ السلام در همه ‏نمازهایشان این گونه بود:
بارالها مرا ببخش و به من رحم کن و از خطاهایم آنچه را که مى‏دانى بگذر، همانا تو عزیزتر و برتر و گرامى‏تر هستى.
 
على بن ابراهیم بن هـاشم مى‏گوید: یـاسر براى ما نقـل کرد و گفـت: امام رضا علیه‏ السلام هنگامی که از نماز [پشت سر مأمون در خراسان] به خانه بر مى‏گشت، در حالی که عرق و غبار صورتش را گرفته بود، دستهایشان را بلند مى‏کردند و مى‏فرمودند:
بارالها! اگر رهایى من از این تنگنا به جز با مرگم حاصل نمى‏شود، مرگ را بزودى سراغ من بفرست، و پیوسته غمگین و دلگیر بود تا این که از دنیا رفت.
 
از یونس بن عبدالرحمن نقل شده که:
امام على بن موسى الرضا علیهماالسلام ما را همواره به دعاء بر امام زمان علیه‏ السلام امر مى‌‏نمودند.
 
از امام رضا علیه‏ السلام نقل شده که همواره به اصحاب خود مى‏فرمودند:
بر شما باد سلاح پیامبران، از ایشان پرسیده شد که سلاح انبیاء چیست؟ حضرت فرمود: سلاح انبیاء دعا مى‏باشد.
 
رجاء بن ابى ضحّاک مى‏گوید:
امام رضا علیه‏ السلام دعاهایش را با صلوات فرستادن بر محمد و خاندان او شروع مى‏کرد، و در نماز و غیر آن زیاد صلوات مى‏فرستاد.
 

 

ابراهیم بن عباس گفت:
امام رضا علیه‏ السلام روزه [مستحبى] زیاد مى‏گرفت و در هر ماه روزه سه روز (اوّل و آخر و وسط ماه) از او فوت نمى‏شد.   


نظرات شما عزیزان:

نام :
آدرس ایمیل:
وب سایت/بلاگ :
متن پیام:
:) :( ;) :D
;)) :X :? :P
:* =(( :O };-
:B /:) =DD :S
-) :-(( :-| :-))
نظر خصوصی

 کد را وارد نمایید:

 

 

 

عکس شما

آپلود عکس دلخواه:






برچسب‌ها:

تاريخ : چهار شنبه 15 بهمن 1393برچسب:امام شناسی,مطالب مذهبی,احادیث و,,,, | 8:32 | نویسنده : خـــــــــــادم الـرضـــا |

لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • آریان بی سی